Φρίκη στη Βραζιλία: Οικιακή βοηθός ζούσε σαν «φυλακισμένη» από τα 7 της – 55 χρόνια χωρίς μισθό για τρεις γενιές

 medlabnews.gr 

Μια συγκλονιστική υπόθεση σύγχρονης δουλείας αποκαλύφθηκε στη Βραζιλία, όπου μια γυναίκα 62 ετών εντοπίστηκε να εργάζεται ως οικιακή βοηθός για την ίδια οικογένεια επί 55 ολόκληρα χρόνια, χωρίς κανονικό μισθό, διακοπές, εκπαίδευση ή οικονομική ανεξαρτησία.

Η γυναίκα, της οποίας τα πραγματικά στοιχεία δεν δημοσιοποιήθηκαν για λόγους προστασίας, είχε μεταφερθεί στο σπίτι της οικογένειας το 1971, όταν ήταν μόλις επτά ετών. Από τότε εκτελούσε οικιακές εργασίες και παρέμεινε στην υπηρεσία τριών διαδοχικών γενεών της ίδιας οικογένειας.

Δεν πήγε ποτέ σχολείο

Αρχικά είχε μεταφερθεί στο σπίτι μαζί με την αδελφή της. Ενώ τα παιδιά της οικογένειας πήγαιναν στο σχολείο, τα δύο κορίτσια παρέμεναν στο σπίτι και εργάζονταν. Η αδελφή της φέρεται να έφυγε όταν ήταν ακόμη έφηβη, αλλά η ίδια συνέχισε να ζει και να εργάζεται εκεί.

Μετά τον θάνατο της πρώτης εργοδότριας, η γυναίκα φέρεται να «δόθηκε» στην κόρη της. Το 1982 μετακινήθηκε στο σπίτι της δεύτερης γενιάς, όπου ανέλαβε τις οικιακές εργασίες και τη φροντίδα των τριών παιδιών του ζευγαριού. Το 2014 μεταφέρθηκε σε ακόμη μία κατοικία της οικογένειας, για να φροντίζει πλέον τα παιδιά της τρίτης γενιάς.

Ξυπνούσε καθημερινά στις 4:30

Την περίοδο κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η επιχείρηση των αρχών, η 62χρονη φρόντιζε δύο παιδιά ηλικίας 7 και 11 ετών, μαγείρευε και εκτελούσε όλες τις βασικές εργασίες του σπιτιού.

Η ημέρα της άρχιζε περίπου στις 4:30 τα ξημερώματα, όταν ετοίμαζε το πρωινό και προετοίμαζε τα παιδιά για το σχολείο. Στη συνέχεια καθάριζε, μαγείρευε, τακτοποιούσε το σπίτι και συνέχιζε τη φροντίδα των ανηλίκων.

Παρότι έπασχε από υπέρταση και παρουσίαζε επεισόδια αδιαθεσίας σε περιόδους έντονου στρες, εξακολουθούσε να εκτελεί κανονικά τις εργασίες της.

«Δεν είχε χρήματα, φίλους ή αυτονομία»

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκέντρωσαν οι βραζιλιάνικες αρχές, η γυναίκα δεν διαχειριζόταν χρήματα, δεν είχε τραπεζικό λογαριασμό και δεν είχε δημιουργήσει δικό της κοινωνικό κύκλο. Δεν γνώριζε πώς να μετακινηθεί μόνη της στην πόλη και φοβόταν τον κόσμο έξω από το σπίτι.

Εισαγγελική λειτουργός που ασχολείται με την καταπολέμηση της δουλείας στον οικιακό χώρο περιέγραψε ότι η 62χρονη «ζούσε σε ένα είδος φυλακής». Επειδή της παρείχαν τροφή, ρούχα και στέγη, η ίδια θεωρούσε ότι αυτά αποτελούσαν την αμοιβή της για την εργασία που πρόσφερε.

Η γυναίκα λάμβανε επίσης 600 ρεάλ τον μήνα από το πρόγραμμα κοινωνικής ενίσχυσης Bolsa Família. Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, η εργοδότρια πραγματοποιούσε τις αναλήψεις και στη συνέχεια της παρέδιδε το ποσό.

Πάνω από 1,5 εκατ. ρεάλ οι οφειλές

Η Επιθεώρηση Εργασίας της Βραζιλίας χαρακτήρισε τις συνθήκες ως ανάλογες με δουλεία, επικαλούμενη την απουσία αμοιβής, την πλήρη οικονομική εξάρτηση, τη στέρηση της εκπαίδευσης και την παραμονή της γυναίκας στο ίδιο οικογενειακό περιβάλλον από την παιδική ηλικία.

Οι απλήρωτοι μισθοί, οι άδειες, τα επιδόματα, οι ασφαλιστικές εισφορές, οι υπερωρίες και οι υπόλοιπες εργασιακές απαιτήσεις εκτιμάται ότι ξεπερνούν τα 1,5 εκατομμύρια ρεάλ.

Οι εργοδότες αναγνώρισαν εργασιακή σχέση μόνο για το διάστημα μετά τις 21 Ιουλίου 2014. Στο πλαίσιο συμφωνίας με την Εισαγγελία Εργασίας δεσμεύτηκαν:

• να καταβάλουν 50.000 ρεάλ σε αποζημιώσεις και εργασιακές παροχές,
• να αγοράσουν στο όνομά της επιπλωμένο σπίτι αξίας τουλάχιστον 150.000 ρεάλ,
• να καταβάλλουν τις ασφαλιστικές εισφορές της μέχρι να συνταξιοδοτηθεί.

Η συμφωνία δεν θεωρείται πλήρης εξόφληση και η γυναίκα διατηρεί το δικαίωμα να διεκδικήσει δικαστικά το υπόλοιπο ποσό.

Γιατί παραμένει προσωρινά κοντά στην οικογένεια

Αντιδράσεις προκάλεσε η πληροφορία ότι η γυναίκα δεν απομακρύνθηκε αμέσως και οριστικά από το οικογενειακό περιβάλλον. Οι αρμόδιες αρχές εξήγησαν ότι η εξάρτησή της είναι τόσο βαθιά, ώστε μια απότομη απομάκρυνση χωρίς οργανωμένο δίκτυο υποστήριξης θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη βλάβη.

Οι κοινωνικές υπηρεσίες επιχειρούν να εντοπίσουν συγγενείς της, να αποκαταστήσουν τους οικογενειακούς της δεσμούς και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μια αυτόνομη και ασφαλή ζωή.

Η οικογένεια, μέσω δικηγορικού γραφείου, αρνήθηκε κατηγορηματικά τις καταγγελίες, υποστηρίζοντας ότι δεν αποτυπώνουν τη σχέση «συμβίωσης, φροντίδας και αγάπης» που, κατά την εκδοχή της, είχε αναπτυχθεί επί δεκαετίες.